Πριν κατασκευαστεί το ισχυρό κάστρο της Πάργας που σώζεται μέχρι και σήμερα, οι κάτοικοι της Πάργας προσπαθούσαν να διατηρούσαν οχυρωμένη την πόλη, που ήταν εκτεθειμένη προς τη θάλασσα, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν τους επιδρομείς. Στην προσπάθεια τους αυτή είχαν φτιάξει τις πρώτες οχυρωματικές κατασκευές και με τη βοήθεια των Νορμανδών. Το 1452 καταλαμβάνει την οχυρωμένη θέση ο Χατζή Μπέης αλλά το το 1454 το ανακαταλαμβάνουν οι κάτοικοι της. Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα το 1537 κατεδάφισε το υπάρχον φρούριο και πόλη.

Το κάστρο κατασκευάζεται εκ νέου με την βοήθεια των Ενετών, αλλά πριν ολοκληρωθεί κατεδαφίζεται ξανά από τους Τούρκους. Οι Ενετοί το 1792 χτίζουν για τρίτη και τελευταία φορά ένα τέλειο δυνατό φρούριο, που μένει απόρθητο μέχρι το 1819, παρά τις επιθέσεις κυρίως του Αλή Πασά των Ιωαννίνων που ψηλά από το κάστρο της Αγιάς – Ανθούσας τους πολιορκεί.

Ο επισκέπτης εκεί αποκτά μια πολύ καλή εικόνα της οχύρωσης και αντιλαμβάνεται την αρτιότητα του σχεδίου άμυνας που δημιούργησαν οι Ενετοί. Θολωτοί διάδρομοι, στοές εφοδίων, πυροβολεία, ισχυροί προμαχώνες με θυρίδες πυροβόλων, κρυφή δίοδος προς τη θάλασσα, στρατώνες, φυλακές, αποθήκες και δύο οχυρά στην τελευταία γραμμή άμυνας δείχνουν μια άρτια μελέτη άμυνας που μαζί με την φυσική οχύρωση το καθιστούσαν ανίκητο το φρούριο.

Στο κάστρο της Πάργας, όπου μπορεί κανείς να φτάσει μέσα από στενά δρομάκια και σκαλοπάτια από το λιμάνι της Πάργας, και υπάρχει και πλακοστρωμένος δρόμος που οδηγεί στην παραλία του Βάλτου. Σήμερα το κάστρο φωτίζεται και έχει τη δυνατότητα το κοινό να το επισκέπτεται. Στον κεντρικό χώρο έχουν ανακατασκευαστεί δύο κεντρικά κτίρια που φιλοξενούν θεατρικές παραστάσεις εκθέσεις καθώς και πλήθος κόσμου. Στο Κάστρο λειτουργεί αναψυκτήριο-καφετέρια, εκθεσιακός χώρος όπου στεγάζεται έκθεση φωτογραφίας. Το κάστρο είναι επισκέψιμο από νωρίς το πρωί έως αργά το βράδυ.

Θολωτός μυκηναϊκός τάφος στην Πάργα, βρέθηκε στην περιοχή «Κύπερη» και χρονολογείται από το 14ο π.Χ. αιώνα μαζί με άλλα ευρήματα της ίδιας περιόδου στην ευρύτερη περιοχή, αποτελούν τεκμήριο ύπαρξης ακμαίου μυκηναϊκού οικισμού.

Περίπου 300 μέτρα από το κέντρο του χωριού της Ανθούσας, μέσα από ένα μικρό μονοπάτι, θα βρουν έναν όμορφο καταρράκτη που φτάνει περίπου τα 10 μέτρα. Τα νερά ρέουν από τα κατάφυτα βράχια που έχουν σχηματιστεί στην περιοχή.

Πρόκειται για ένα όμορφο, καταπράσινο νησάκι που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στο λιμάνι της Πάργας και αποτελεί δημοφιλές αξιοθέατο για τους επισκέπτες που πηγαίνουν στην περιοχή.

Μόλις φτάσει κανείς στο λιμάνι, το νησάκι της Παναγίας σίγουρα θα τραβήξει το βλέμμα του και θα θέλει να το γνωρίσει από κοντά. Με ένα καϊκάκι μπορεί ο οποιοσδήποτε να φτάσει στο μικρό νησί πολύ γρήγορα και να δει αυτό το στολίδι της περιοχής. Το πιο χαρακτηριστικό είναι το εκκλησάκι της Παναγίας απ’ όπου πήρε και το όνομά του το νησί με το γραφικό καμπαναριό, χτισμένο στις παρυφές του κάστρου που χτίστηκε το 1808 από τους Γάλλους κατά την παραμονή τους στην ευρύτερη περιοχή. Σκοπός τους ήταν να ελέγχουν μέρος του όρμου της Πάργας. Ο,τι έχει απομείνει από αυτό είναι πνιγμένο στο πράσινο δημιουργώντας ένα πολύ γραφικό σκηνικό.

Μάλιστα, κάποια ζευγάρια επιλέγουν το εκκλησάκι και για την πιο σημαντική μέρα της ζωής τους, το γάμο τους με τη νύφη να φτάνει στο παραμυθένιο σκηνικό πάνω σε καΐκι. Τη νύχτα η εικόνα είναι ακόμα πιο γραφική με το φωταγωγημένο νησάκι να μαγνητίζει τα βλέμματα.

Φυσικά, η πόλη της Πάργας είναι από μόνη της ένα μέρος που αξίζει να γνωρίσετε και να βάλετε στα σχέδια σας για μια μελλοντική, καλοκαιρινή εξόρμηση. Χτισμένη αμφιθεατρικά αποτελεί δημοφιλές τουριστικό κέντρο της περιοχής και προσελκύει εκατοντάδες τουρίστες κάθε χρόνο. Σε κοντινή απόσταση θα βρει κανείς οργανωμένες αλλά και πιο γραφικές παραλίες ενώ λίγα χιλιόμετρα μακριά μπορεί κανείς να δει από κοντά και το σπουδαίο Νεκρομαντείο του Αχέροντα. Το μεσαιωνικό κάστρο της Πάργας είναι το πιο γνωστό αξιοθέατό της με πολλά κτήρια μέσα σε αυτό.

Στην πόλη της Πάργας ο επισκέπτης θα περπατήσει στα γραφικά σοκάκια, θα απολαύσει φρέσκο ψάρι και θα γνωρίσει όμορφα γραφικά μέρη όπως το νησάκι της Παναγίας. Μια ιδιαίτερα καλαίσθητη πόλη που αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις σε όσους την επιλέξουν για μερικές μέρες απόδρασης από την καθημερινότητα.

Οι Πηγές του ποταμού Αχέροντα- ένα στενό σημείο βράχων με ορμητικά νερά- παγωμένα ακόμη και το καλοκαίρι- βρίσκονται στη Γλυκή, ένα χωριό 20 χιλιόμετρα από την παραλιακή Αμμουδιά μεταξύ Πρέβεζας και Πάργας. Από Πρέβεζα 60 χλμ. από Ηγουμενίτσα 40 χλμ. και από Ιωάννινα 140 χλμ.
Από τις Πηγές ο ποταμός Αχέροντας κυλά ήρεμος διασχίζοντας την κοιλάδα με τα καλαμποκοχώραφα και εκβάλλει στο Ιόνιο σε μία ρηχή αμμουδερή παραλία, την Αμμουδιά, στο βορειοδυτικό άκρο του νομού Πρεβέζης.

Στις Πηγές του Αχέροντα το φαράγγι κλείνει. Η διέλευση μέσω του ποταμού θέλει καλό κολύμπι σε γλυκό νερό, όμως η δύσκολη και επικίνδυνη πρόσβαση αποτρέπει το εγχείρημα.
Το μονοπάτι πάνω από τις Πηγές απ΄ όπου διακρίνεται όλη η ομορφιά του φαραγγιού από ψηλά. Πρόκειται για το εντυπωσιακό μονοπάτι που οδηγεί στα Όρη του Σουλίου και τη Σκάλα Τζαβέλαινας.

Το 1814, ο πασάς των Ιωαννίνων αποφάσισε να επικεντρωθεί στην κατάκτηση της Πάργας. Μετά την κατάλυση από τον Ναπολέοντα της Δημοκρατίας της Βενετίας, όλες οι ενετικές κτήσεις στην περιοχή είχαν στα χέρια του Αλή πασά εκτός από την Κέρκυρα και την Πάργα που έγιναν Γαλλικές. Με τη πτώση του Ναπολέοντα, ο Αλή πασάς θεώρησε ότι έφτασε η στιγμή να καταστρατηγήσει τις όποιες συμφωνίες μεταξύ Υψηλής Πύλης και Γάλλων και να επιτεθεί στην Πάργα παρόλο που την υπεράσπιζαν Γαλλικά στρατεύματα.

Στις 17 Φεβρουαρίου του 1814 ο στρατός του πασά επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στα περίχωρα της Πάργας και επιδόθηκε σε σφαγές, ειδικά στην Αγιά. Όμως δεν τόλμησε να επιτεθεί στην Πάργα. Αντ’ αυτού αποφασίστηκε πολιορκία της πόλης και επελέγη ο απότομος και ψηλός λόφος νότια από την Ανθούσα για την κατασκευή οχυρού με σκοπό την επιτήρηση και τον κανονιοβολισμό της Πάργας από εκεί.

Ο Αλή πασάς άρχισε την κατασκευή του κάστρου μέσα στο 1814 παρακάμπτοντας με διπλωματικούς ελιγμούς την αντίθεση του Γάλλου διοικητή Επτανήσου Danzelot (που είχε έδρα την Κέρκυρα).

Αρχιτέκτονας του κάστρου ήταν ο Ιταλός Don Santo di Monteleone που φαίνεται ότι ήταν αξιωματικός του στρατού του Αλή πασά και δεν πρέπει, εξ όσων γνωρίζουμε, να ξανάκτισε, πριν ή μετά, άλλο κάστρο. Έτσι εξηγείται η περίεργη σχεδίαση του κάστρου, η άνιση κατανομή της οχύρωσης, ο δυσανάλογος πύργος, η ασθενής προστασία κάποιων πλευρών, η λανθασμένη σχεδίαση τυφεκιοθυρίδων και κανονιοθυρίδων, η αλλοπρόσαλλη διαρρύθμιση χώρων, και τα στατικά προβλήματα.

To 1816 το κάστρο εμφάνισε σοβαρά στατικά προβλήματα και κινδύνευσε να καταρρεύσει οπότε έγιναν επειγόντως εργασίες ενίσχυσης και στήριξης της κατασκευής. Τότε πρέπει να πήρε την τελική του μορφή.

Η διαδρομή που ακολουθείται από τους επισκέπτες όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια είναι αυτή με καραβάκι, από την Αμμουδιά στο χωριό Μεσοπόταμο. Από το χωριό Μεσοπόταμος ξεκινά ένα ελαφρά ανηφορικό διαμορφωμένο μονοπάτι, μήκους δύο χιλιομέτρων, που καταλήγει στην είσοδο του Νεκρομαντείου. Η διαδρομή στο ποτάμι μέχρι το Μεσοπόταμο είναι ιδιαίτερα όμορφη, καθώς η πλούσια παρόχθια βλάστηση με ιτιές, λεύκες και σκλήθρα σχηματίζει κατά τόπους γαλαρίες πάνω από τα νερά του ποταμού.